05-08-07

DE KLEPPE ROUWT

De Kleppe heeft met verdriet, maar met dankbaarheid voor het lange samenzijn, afscheid genomen van één van zijn meeste fervente lezers en inspiratiebronnen.

Zoals hij geleefd heeft, is hij vertrokken naar de eeuwigheid: in alle stilte.

'Zijn' eeuw heeft hij net niet gehaald, maar hopelijk vindt hij nu rust in de eeuwigheid.

 

rouwkaartjeweb

 

Hierbij de afscheidsrede van zijn zoon, Berke de Kleppe:

 

Vader, ook al was je bijna 100, het valt altijd moeilijk afscheid te nemen van iemand waar je naar opkeek en die daarenboven nog je eigen vader is.

Jij was de patriarch van de familie. Je regeerde met ijzeren arm en wou altijd het heft in eigen handen houden. Jouw wil was wet. Het was steeds zwart of wit. Hoewel je 45 jaar lang decoratieschilder was kende het leven voor jou geen grijswaarden. Iedereen moest recht door zee. Van de rechte lijn werd nooit straffeloos afgeweken. Eerlijkheid en oprechtheid was steeds jouw motto. Jouw generatiegenoten, die jij aan de eindmeet ver achter jou hield, hebben je steeds geloofd om jouw sociale inzet,  je behulpzaamheid, je vriendschap en je trouw.

Wij, je kinderen, kleinkinderen en petekinderen zijn daar fier op.

Je hebt gans je leven gestreden. Toen je amper 9 was zat je al in het verzet tegen de Duitse bezetter. Je observeerde zijn doen en laten, je saboteerde zijn materiaal en je stal proviand om familie en vrienden te eten te geven. Jij wou geen houtventer of seizoenarbeider worden. De kunstschilders uit Latem en Deurle brachten jou op andere wegen. Schilderkunst op zich was niet jouw ding. Daar was toen niets mee te verdienen en je wist dat je op het veto van moeder zou botsen. Je spaarde op jouw loon en betaalde zelf je avondstudies aan de schildersschool. Je slaagde en kon terugblikken op een carrière van 42 jaar ‘op den ijzerenweg’. Van schilder naar schildersbaas, tot werkopzichter. Een loopbaan om U tegen te zeggen en tijdens dewelke je amper 36 werkdagen door ziekte afwezig bleef.

Toen ik, na een zwaar verkeersongeval, 8 maanden in het ziekenhuis verbleef, stond je iedere avond aan mijn bed, was het in Oostende, Gent of Brussel. Dat alleen al zal in mijn geheugen gegrift blijven.

Toen jouw kleindochter Julie geboren werd, kon jouw geluk niet op. Wij, Eveline en ik, konden steeds op jou en moeder rekenen om bij te springen.

Julie was jouw God en je wou er tot de laatste dag alles voor opofferen.

Toen moeder in 1983 ziek werd, heb je spontaan al jouw hobby’s opgegeven om voor haar te zorgen. Het liep niet van een leien dakje, je sakkerde vaak, maar je deed het toch maar.

Je zorgde voor haar, voor het huishouden en met haar hulp en het kookboek van de KVLV werd je een heuse keukenprins.

13 jaar lang heb je voor haar verzorging alles opgeofferd en plots, 2 dagen voor jullie diamanten bruiloft, was ze er niet meer.

We hadden onze twijfels over hoe je deze slag zou overleven, maar als een krijger ben jij opgestaan en heb je de draad met jouw vrienden weer opgenomen. De duivensport en het kruisboogschieten werden weer een leuke hobby.

Op de vooravond van je 94ste overwon je die vreselijke kanker. Niemand geloofde er in, maar je vocht en won. Niemand gaf jou een kans, maar jij wou op naar de 100.

Je was kwaad toen ik jou in het verzorgingstehuis en rusthuis liet opnemen, maar toch was je er geliefd en prijsde men er zich gelukkig met een man als jij.

Je dolde met het verplegend personeel, je was om geen grap verlegen, je legde een kaartje, je hield eraan ‘de oudjes’ te helpen bij het eten en je deed er jaren de vaat.

 

Drie maand geleden loerde de man met de zeis. Je weerde hem tweemaal af, maar een derde, onverwachte, uithaal werd jou fataal. Op een zucht van je honderdste levensjaar, maaide hij je weg.

Vader, hopelijk heb jij nu rust gevonden. Je was een gul mens en een moedige strijder. Wij zullen jou nooit evenaren, maar weet: je blijft diep in ons hart.

 

 

14:43 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |