23-11-04

LEIEDORP KREUNT

DORPSBELEVING EN –WAARDERING VAAK VER UIT ELKAARZelfs in een kleine gemeenschap als Latem en Deurle is het merkwaardig te constateren hoe ver de dorpsbeleving bij de bewoners uit elkaar ligt.De autochtone bevolking moet nu statistisch op amper één vierde geschat worden van het globo en dit impliceert in vele gevallen dat ‘nieuwe’ Latemnaars zich steeds minder verbonden voelen met het rijke culturele, landelijke en landschappelijke verleden maar vaak toch wel een gezonde interesse vertonen voor het gemeenschapsleven. Er zijn uiteraard uitzonderingen die deze regel bevestigen. Op schoolfeesten zie je dan die nieuwe samenhorigheid of is het compliciteit, aangebracht door de kinderen en stimulerend voor de heropflakkering van het ‘eenheidsgevoel’ bij de ouders.De gouden tijd van Binus Van den Abeele en zijn kompanen is ver vervlogen. Hier en daar tref je nog een plekje aan dat de band met het rijke kunstverleden laat vermoeden. De meeste landmerken en die typische, plattelandstijl moest ruimen voor riante villa’s, die dan op zich een gigantische ontbossing teweegbrachten.Waar je pakweg veertig jaar door het groen van de ‘IJskelder aan de Oude Pontweg, via Bachtenberge, het Warandebos en de domeinen Gevaert en Van Schooten tot aan de Golflaan wandelde, kuier je nu door de onverharde dreven omringd door desolate villadomeinen en de restanten van wat de ecologische droom van de familie Gevaert-Minne kan genoemd worden, maar er verweesd bijligt.De tijd van de 'Atlas der Buurtwegen' met zijn geurige landweggetjes, enge, maar nuttige kerkwegels en karrensporen is, hoewel deze wetgeving uit 1841 nog steeds van toepassing is, reeds lang vervlogen.Ik klink misschien oubollig en nostalgisch, maar ik ben één van de overlevenden, een idealist uit mei 1968, voor wie de tijd wat snel liep en die de opmars van dat 'nieuwe kapitaal' nog steeds niet verwerkt heeft.Toch moeten we onder ogen durven zien dat de nieuwe generatie Latem- en Deurlenaars die verknochtheid aan het natuurschoon en die landelijke rust niet meer in zich heeft. Wij zijn bezorgd over het verdwijnen van onze landmerken, artiestenwoningen en verzamelpunten van figuren die Latem en Deurle tot cultuurgeschiedenis maakten. Onze 'nieuwe samenleving' kwam naar dit Leiedorp omdat het er goed is om wonen en omdat geborgenheid hier geen ijdel woord is. Anderen kwamen naar hier om hun kapitaal te laten renderen. De residentiële verkavelingen rezen als paddenstoelen uit de grond.Het laatste wat ik wil is haar verwijten zich niet als volwaardig bewoner van een kunstenaarsdorp te gedragen. De meesten hebben de 'herinnering' uit de overlevering meegekregen en het is dan ook begrijpelijk dat ze zich niet zo betrokken voelen in het beschermen en koesteren van dat verleden. Ik durf te veronderstellen dat velen niet weten hoe het hier zo'n zestig jaar geleden aan toe ging. Ze kregen de opportuniteit een optrekje te vinden dat betaalbaar bleek, economisch goed gelegen was tussen een diversiteit aan nuttige verkeersaders, daarenboven rustig en groen was en, wat meer was, gedoodverfd werd als een fiscaal paradijs. Dat laatste is echter een sterk vertekend beeld van de harde realiteit. Sint-Martens-Latem is niet de rijke gemeente waarvoor ze de voorpagina's van de kranten haalt. Een samenloop van omstandigheden en een verkeerd uitdragen van dit beeld heeft voor heel wat verwarring gezorgd. Precies het laag houden van de fiscale druk heeft bij heel wat grote bedrijven een lampje doen branden. Voor hen was het opportuun hun maatschappelijke zetel naar hier over te brengen en precies die concentratie van al die hoge inkomens heeft de gemiddelde inkomsten ten top gedreven. Vandaar onze rangschikking in de top drie der meest welstellende gemeenten. Het is schrijnend te moeten vaststellen hoe irrealistisch deze rangschikking is. Laat de grootverdieners en de vennootschappen uit het lijstje en onze gemeente valt terug tot een subtopper, ja zelfs een middenmoter op fiscaal vlak. Het is tijd dat een politieke fractie opstaat en met of zonder steun van zij die het goed menen met de leefbaarheid van een gemeenschap, de bevolking voorzichtig diets maakt dat in de huidige optiek en met een ruime blik op de wereld, de klok op vijf voor twaalf staat.Willen wij het comfortabel blijven houden, moeten we durven inzien dat ingrijpende veranderingen niet kunnen uitblijven. We werken nu al aan een niet onbelangrijke inhaalbeweging om patrimonium, plantsoenbeheer en degelijk bestuur op een rustige, voor het grote publiek misschien onzichtbare manier te waarborgen. Er moet verder gewerkt worden aan de waterbeheersing, het container-en groenpark wordt hoogdringend, de schoolgemeenschap is aan uitbreiding toe, de jeugd- en sportinfrastructuur smacht naar vernieuwing en er is nood aan een hertekening van culturele ruimtes voor zowel actieve als passieve cultuurbeleving. Deze investeringen zullen heel wat denkwerk en financiële druk teweegbrengen, maar toch willen we er garant voor staan dat u, Latemnaar en Deurlenaar, moreel en financieel aan de winnende hand blijft, dat u blijft verkondigen:

17:12 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.