12-08-11

Sint-Martens-Latem: papieren versie van De Loatemsche Kleppe verdwijnt

Het hing al geruime tijd in de lucht. De papieren versie van de satirische periodiek was gedoemd om te verdwijnen. Hoewel de 3.000 exemplaren gratis te verkrijgen waren in de meeste winkels en vlot gelezen werden, kon - bij gebrek aan sponsoring - het drukwerk niet meer betaald worden. Vier edities bij elkaar schrijven was geen probleem maar het zoeken naar sponsoring werd een last. De redactie dankt zij die sinds 1995 de kosten van het drukken op zich namen, vaak anoniem steunden. In 2007 begon het echter moeilijk te worden om sponsoring te vinden. Er waren veel pogingen om via de sociale netwerken maar meer dan 250 euro kwam er niet in het spaarvarken. Als je weet dat één editie 330 euro kost, begrijp je snel dat het vechten tegen de bierkaai was. Nochtans, als 1.000 lezers 1 euro in de 'missiepot' hadden gestort, konden de 3 tot 4 nummers per jaargang gegarandeerd worden. Niet getreurd. Langs het Internet zullen de volgende nummers wel de geïnteresseerde lezer blijven vinden.

De redactie kreeg heel wat 'rouwbetuigingen' binnen want het bladje was voor velen een collector's item. Heel wat trouwe lezers hadden de eerste 50 nummers laten inbinden tot hardcover en dat doet mij als uitgever plezier. Het is plezant te horen dat een massa Latem- en Deurlenaars jouw pennenvruchten gewaardeerd heben.

Via deze blog zal nog meer nieuws en satire gespuid worden en zullen we de politici en volksfiguren kritisch maar eerlijk blijven beschrijven.

Aan sprookjes komt meestal een 'happy end' en laten we die dan zoeken langs de digitale snelweg... Nie pleuje is een geijkte uitdrukking in onze regio!

Voorlopig kunnen de 'fans' hier terecht:

http://transparantlatemdeurle.wordpress.com/2011/08/10/de...

 

Veel leesgenot en bedankt voor die mooie jaren!

sticker cropped.jpg


17:25 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH in Actualiteit, Algemeen, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-02-11

Sint-Martens-Latem: de rijkste gemeente?

Als er 1 zaak is waar ik mij blijf aan ergeren dan is het wel het uitsmeren van de statistieken over waar nu de rijkste burgers van ons land wonen. Ik word het zat dat precies de gemeente waar ik geboren, getogen en... geleefd wordt telkens met goud gaat lopen bij deze 'olympische discipline' van de FOD.

Ik zal de cijfers niet betwisten. Ze staan voor wat ze staan. Wel weet ik met grote zekerheid dat dit beeld de 'gezondheid' van mijn dorp schaadt. Er is een overvloed aan kapitaal. Akkoord. Het is echter jammer dat het niet eerlijk verdeeld is onder de 9.300 of iets meer inwoners. 

Als je sociaal begaan bent en je interesseert je voor het lot van 'alle schapen van de parochie' - om het in herderlijke taal te stellen - dan zal je moeten bekennen dat meer inwoners aan de rand of een paar honderd euro boven het minimuminkomen dobberen dan dat er hele rijken zijn...

Wat is die statistiek dan nog waard?

Misschien is dit voor buitenstaanders moeilijk te vatten. De doorsnee-Latemnaar weet dat maar al te goed.

Of die statistieken, behalve voor intern gebruik bij de overheid, voor de burger relevant zijn, valt te betwijfelen. In ieder geval brengt het sommige 'sujets' op rare gedachten en dan verwijs ik naar de statistieken van de regionale politiezone waar het aantal inbraken binnen die gemeenten de pan gaan uit swingen. Kijk maar eens naar de financiële ranking van buurgemeente De Pinte!

In elk geval, mij stoort die competitie. Toch wil ik jullie de link naar een objectief artikel meegeven:

http://netto.tijd.be/geld_en_gezin/belastingen/Waar_wonen...

 

09:55 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH in Actualiteit, Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-01-11

Ons hart klopte sneller door Sara!

 

Zijn jullie er, net als ik, ook ingetuind en stemden jullie af op VT4 waar een vlotte Véronique De Kock de ‘show’ in handen nam?
Show is een groot woord. Denderend vond ik het avondvullende programma niet maar er was een dorpsgenote bij de laatste vijf en ik wou nu toch weten of ze het podium haalde.

Haar buurman, vrienden, ja tot de Latemse burgervader toe, hadden mij overtuigd een beetje campagne te voeren en hoewel ik deze aantrekkelijke jonge vrouw niet kende, stuurde ik gul mailtjes rond en plaatste haar op mijn FB-profiel. Uiteraard had ik wel eerst, naast de ‘vakbladen’, ook de roddelpers doorgenomen en daar raakte ik overtuigd dat ‘ons Sara’ het ver kon brengen.

Nochtans wou het toeval dat ik net ‘Misleid’ van mijn maatje Pieter Aspe aan het lezen was.
In deze thriller rond de kroning van een miss wordt flink achter de schermen gescharreld en komt de ‘onderbouw’ van missverkiezingen nogal wankel te staan. Dus, scepsis was troef.

Nu wil ik alle inrichters niet over dezelfde kam scheren. Ik blijf mij vragen stellen over de objectiviteit van een jury en blijf het sms-systeem een ‘ontluisterende’ parameter vinden.
Poenschepperij en omkoperij laat ik links. Ik ben niet thuis in dat wereldje en blijf dan ook bij mijn leest. 

Wat mij het meest ergert is echter de gebrekkige talenkennis van de meeste kandidates.
Je moet verdorie een land vertegenwoordigen en als miss heb je problemen om je in de eigen landstalen fatsoenlijk uit te drukken. Nu, ons Sara deed dat goed. Je merkte wel dat ze een beetje gestresseerd was, maar je zou dat voor minder.

Op gebied van présence, vlotheid en taalvaardigheid verdiende ze een podiumplaats. Als ik chauvinistisch uit de hoek wil komen, mocht ze van mij (en de ganse huiskamer) zelfs het kroontje krijgen.

Vreemde talen lijkt in ons Belgenland toch wel een probleem in de nieuws- en mediawereld.
Ik kan me mateloos ergeren als ik onze Vlaamse journalisten of presentatoren verslag zie en hoor brengen en dan nog het meest wat hun kennis van de Franse taal betreft. 
Sportcommentatoren krijgen makkelijker het Spaans en Italiaans onder de knie dan ons tweede ‘moedertaal’.

Nu weet ik wel dat bij het ‘missgebeuren’ op wereldvlak Engels wel de meest gebruikelijke voertaal zal zijn, maar toch. Als goede Belg zouden missen, politici, presentatoren en journalisten toch de fierheid in zich moeten hebben om minstens het Nederlands, het Frans en een ‘flardje’ Duits te beheersen.

Nu, Sara haalde het niet. Ik was niet ontgoocheld maar verbolgen. Ik had een 'Calimero gevoel'.

Nu, de West-Vlaamse ‘rechtenstudente’ Justine De Jonckheere, met haar 18 lentes de jongste finaliste, werd uiteindelijk de nieuwe Miss België.

Ze is een miss zoals de boekjes ze voorschrijven: ze oogt mooi, kan het sappig uitleggen (met de typische, streekgebonden tongval) en ze trekt haar streng in het Frans.

“Ik heb de perfecte mix van eigenschappen om de perfecte ambassadrice van mijn land te zijn”, stelde ze later. “Ik ben sociaal, spontaan en ik heb het hart op de juiste plaats. En ik kan mij in beide landstalen uitdrukken”... Als je maar in jezelf gelooft, hé!

Kom, Sara, niet getreurd. Voor ons was je top. Relativeren is de kunst en je hebt je kansen met verve verdedigd! Wij zijn fier op jou!

 

 

saravermassen.jpg

Photo Sara Vermassen by courtesy of Sara

 

 

12:17 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH in Actualiteit, Algemeen, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-01-11

De pot verwijt de ketel...

 

Louter om mijn 'sneeuwarrest' wat te verlichten, heb ik er mij aan gewaagd de plaatselijke 'Welzijn GAZET' eens te doorbladeren. Gelukkig 'es papier verduldig' want veel nieuws staat er niet in.
Ik heb de indruk dat de plaat van 'Uncle Bob & Friends' nog in vinyl geperst is of als het toch al een CD is, moet er toch een mankement in het 'leezertje' zitten want de opname blijft af en toe wat hangen.

Enkele jaren terug zou ik boos gereageerd hebben maar vandaag kan ik dat al een beetje relativeren.

Nu wil men ons wijsmaken dat het huidig bestuur schuld heeft aan de wateroverlast en de zompige bouwgronden in het onvolprezen 'Nieuw Latem': mijn eigen habitat Hoog Latem.

Het geheugen is bij Welzijn ook dat niet meer! Wie heeft in de fleurige hippietijd de aanzet gegeven om overstromingsgebied en waterzieke grond om te toveren tot bouwgrond? Juist!
Zij die vandaag met de vinger wijzen naar het huidig bestuur hadden toen geen 'watertoets' nodig om 'slechte' bouwpercelen te gelde te laten maken!

Ook zij klagen, vandaag, het uitblijven van Ruimtelijke Uitvoeringsplannen aan terwijl zij 'regeerden' in ruimtelijke wanorde.

Ook zij gaven de aanzet tot verstedelijking en het 'uitdoven' van de 'kabardoeskes' langs de Kortrijkse Steenweg. Herinner u de komst van de eerste 'blokkendozen'... en zie wat er met de grondprijzen gebeurde. Lees er maar het jongste jaarboek van de 'Heemkring Scheldeveld' op na!

Ook het aankoopbeleid van vroeger komt uitvoerig aan bod. Welzijn was de bewaarder van hét erfgoed. Er werd toen inderdaad onroerend erfgoed gekocht met gemeentegelden. Wel is het jammer dat er na verwerving weinig aandacht besteed is aan het onderhoud. Alles werd toen gedaan 'in eigen regie', maar duurzaamheid moest wijken voor 'oplapperij'. Vandaar staan wij, Latem- en Deurlenaars, nu met verkrotte, uitgeleefde bouwvallen.

Ik lees eveneens dat de vrienden onze inwoners willen overtuigen dat de huidige bibliotheek in aanmerking komt voor renovatie en niet thuishoort op de site aan de Hoge Heirweg waar de POB prachtig zou geïntegreerd worden in een multifunctioneel cultuurcentrum met deftige parkeerruimte. Dat cultuurcentrum en het WZC noemt Welzijn megalomaan en te grootschalig voor hun respectieve locaties én daarenboven verkwisting van belastingsgelden.
Er is heisa over de afbraak van de bruine en witte huisjes aan de Priesterage. Man, moest de bevolking weten uit welke materialen ze 30 jaar terug werden opgetrokken en in welke staat ze na amper 1 jaar al waren, het dorp is té klein! Eerlijkheid duurt het langst... enz... 

Jawadde! Wat moet dan nog gezegd over nonkel Bob zijn 'oversized' gemeentehuis dat architectonisch mooi oogt maar helemaal niet past in een oude dorpskern en bovendien bouwtechnisch een dikke nul scoort.

Ik zou zo kunnen doorgaan maar dat zal voor de volgende keer zijn. Nu de dooi ingetreden is, wil mijn meute honden wat beloop hebben en als een goede hoeder moet ik mijn beestjes ook een pleziertje gunnen.

Geen nood, we keren er nog op terug. Er zijn nog heel wat zaken waar ik nog een boompje wil over opzetten...

 

estaminet oud gemeentehuis Photo0010.jpg

Waarom heeft Welzijn indertijd deze parel van een landmerk niet 'durven' aankopen?

17:47 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH in Actualiteit, Algemeen, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-09-10

EEN RAADZAAL MET EEN DUBBEL GEVOEL

 

SPANNINGSVELDEN IN DE RAADZAAL

 

Het is merkwaardig met wat een dubbel gevoel je de raadzaal van jouw dorp kan ervaren.

Vrijdag 3 september stond ik er met een zestigtal lotgenoten aan te schuiven aan de poort van het verzadigde schip van het gemeentehuis. Beeldend kunstenaar Piet Bekaert was bij leven al een publiekslieveling en nu, 10 jaar na zijn dood, hadden een 500-tal kunstliefhebbers en vrienden de zaal ingenomen bij de fantastisch georkestreerde vernissage van zijn retrospectieve tentoonstelling. Zelf was ik één van de sukkels die buiten geduldig moest aanschuiven om eventueel na de academische zitting van een borrel en een praatje te kunnen genieten.

Het tart de verbeelding hoeveel mensen Piet nu nog in het hart dragen. Het is hem gegund want hij was een fijnzinnige man.

Een ludieke berichtgeving over de raadzitting

Maandagavond 6/9 was ik er opnieuw. Ditmaal voor een totaal ander evenement: de gemeenteraadszitting. Een zestiental getrouwen woonden de publieke zitting bij. De sfeer was goed om het met een ‘Wetstraateese’ uitdrukking te verwoorden. Het duurde even voor de aanwezige raadsleden hun zitje innamen. Bij de mededelingen begon het tij te keren. Je voelde de bui hangen. Een vraag tot verdaging van een agendapunt kon nog net maar bij het eerste agendapunt zat het al scheef. De renovatie van het befaamde Tempelhof, de icoon van de Latemse landhuizen, kreeg een te hoog prijzenkaartje opgespeld beweerde de grootste partij van Latem-Deurle, een groep die in 2001 voor het eerst in de geschiedenis van Latem op de oppositiebanken raakte. Ook het gemis aan visie betreffende de uiteindelijke invulling van het schattige gebouwtje kon nonkel Bob en zijn vrienden niet pruimen. Gezien de in rekening gebrachte som enkel op de ruwbouw sloeg, werd uiteraard gevreesd voor nog hogere kosten. Dit lijkt mij, gewoon raadslid en volksmens, de logica zelf. Als je iets moois en duurzaam wil, doe je het goed. De luiken, het terrasje in blauw hardsteen en andere ornamenten werden beschouwd als niet-origineel en werden terloops in vraag gesteld. Nochtans werden de ‘bouwheren’ uitvoerig geadviseerd door eminente deskundigen. Tot daar toe. Om kort te zijn, de meerderheid kon de rekening goedkeuren, de oppositie onthield zich. Intussen was toch al een halfuurtje verlopen. Records van ‘korte zittingen’ zouden die maandagavond niet meer afgeklokt worden.

Punt twee leek ook heikel. Er kwam discussie over de juiste configuratie van de Vennelaan en of deze al dan niet voor bestemmingsverkeer voorbehouden werd. Begrijpelijk, dit punt ligt gevoelig gezien de komst van het WZC Ter Venne en een crèche waar ‘Welzijn’ het helemaal niet eens is over de nood en de inplanting. Ook de ‘zachte verbinding’ met de in opbouw zijnde site zorgde voor wat gezonde discussie. Zou het wel een zachte verbinding blijven? Zou ze later toch niet zorgen voor mobiliteitsproblemen in de Vennelaan?  

Punt 3 was zo voorbij maar bij punt 4 had men toch weer twijfels op de oppositiebanken. Zone 30 in een gedeelte van de Lage Heirweg en de Oude Vierschaarstraat was niet onmiddellijk een garantie voor minder sluipverkeer en de ‘50 regel’ op de invalswegen kon ook een gevaar betekenen. De ‘kasseitjes’ aan ’t Oud Konijntje mochten er van nonkel Bob ook wat beter bijliggen want menige oliecarter moet er daar aan geloven. Bob, geen nood we vragen de Fixkes dat effen te fiksen en aan 30 mag een putje geen probleem geven, zelfs niet voor mijn Alfa Romeejootje..  en ... de meeste passanten hebben in die buurt een 4 x 4. Aankoop natuurgebied mocht dan weer geen opposanten kennen, maar over het advies van Imewo voor wat betreft energiebesparing was er dan weer twijfel over het nut en de noodzaak. Het ondergronds brengen van de leidingen en het aanpassen van de openbare verlichting in diverse straten kon gepruimd worden, evenzo de toelage aan Pakistan, deels via de gewone noodhulplijn en deels via het initiatief van een Gentse brandweerman, wiens actie van iedereen heel wat lof kreeg.

Over de personeelsleden met een reizende functie en het zeer positieve kwartaalrapport van de gemeenteontvanger kon en mocht niet gemopperd worden.

Toen kroop de kat in het horloge: de Roosdreef. Welzijn wou een principebeslissing over het dringende en dwingende onderhoud van de ‘verloederde’ dreef en vroeg, om de aangelanden van alle onheil te sparen, de platanen te ‘kandelaberen’. Gezien die ingreep (maar niet zo drastisch) al in de planning bij de ‘wintersnoei’ was opgenomen, vond de bevoegde schepen de belofte dat dit snel zou uitgevoerd worden en dat het eigen personeel het sluikstort zou opruimen een behoorlijk fair compromis. Welzijn wou echter de stemming over de opportuniteit van een principebeslissing. Hoe het uitgedraaid is, kan ik niet navertellen. Het einde van een Latemse raadzitting is zoals meestal chaotisch. Als je sinds mensenheugenis de knikkers hebt mogen verdelen en nu als oppositie niet met de knikkers mag spelen, kan dit inderdaad voor frustraties zorgen. Ik kan begrijpen dat men wil scoren naar het publiek toe, maar ik heb het moeilijk met die verhitte gebetenheid.

Na anderhalf uur had ik zelfs geen zin meer om de gebruikelijke ‘after pint’ te gaan drinken en haastte me huiswaarts. Tot mijn ergernis en stil verdriet werd ik voor de ‘buis’ nog ongelukkiger door de zwanenzang van onze Whoopi Wickmayer ...

Ja, het leven kan nochtans eenvoudig en mooi zijn.

werken tempelhof.jpg

Het Tempelhof bij de restauratiewerken

 

 

 

13:16 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH in Actualiteit, Algemeen, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |